Diagnoza i usprawnianie funkcjonowania wzrokowego w pierwszym roku życia dziecka

Jolanta Białoskórska

Wstęp

Noworodek widzi, korzysta ze swojego wzroku podczas krótkich okresów czuwania. Widzenie, tak jak wszystkie procesy poznawcze, rozwija się. Początkowo dziecko potrafi zauważyć bodziec, potem zatrzymać na nim wzrok, a jeszcze później sięgnąć po przedmiot ręką i manipulować nim pod kontrolą wzroku.

Wymienione funkcje wzrokowe powinny rozwinąć się u dziecka do końca pierwszego roku życia.
Później, gdy dziecko zacznie przeżywać intensywny rozwój ruchowy i skoncentruje się na chodzeniu, bardzo trudno będzie nam włączyć do znanych mu sposobów poznawania świata (słuch, węch, dotyk, smak) poznawanie świata za pomocą osłabionego wzroku.

Niemowlęta, u których występuje poważne osłabienie widzenia, opóźnienie w rozwoju widzenia lub opóźnienie w ogólnym rozwoju psychoruchowym, mogą nie zdawać sobie sprawy ze swoich możliwości
wzrokowych. Bodźce wzrokowe dostarczane przez otoczenie są dla takiego dziecka najczęściej niewystarczające. Dopiero zwiększenie kontrastów, zmniejszenie odległości. dodanie dodatkowego
oświetlenia, wprowadzenie odblasków lampy fluorescencyjnej, podświetlanych obiektów, świateł, może zachęcić malucha do patrzenia. Początkowo jego reakcje wzrokowe mogą być trudne do odczytania.
Ważną rolę w procesie diagnozy odgrywa obserwacja zachowań dziecka. Odwrócenie głowy, uśmiech, przyspieszony oddech, szersze otwieranie oczu, uspokojenie, pobudzenie, unoszenie brwi mogą świadczyć o reakcji na bodziec wzrokowy.

Twarz mamy